เราคิด เราจึงเพลิดเพลิน

เคยต้องมานั่งจัดภาพถ่ายในคอมจำนวนมหาศาลมั้ยครับ?

ไม่ว่าจะเป็นการจัดภาพจากกล้องดิจิตอลหลังไปเที่ยว ภาพที่เราวาด ภาพที่โหลดมาจากเน็ต เข้าโฟลเดอร์ แยกเป็นคอลเลคชั่นๆ

บางคนอาจจะไม่ค่อยชอบทำ แต่บางคนก็มีความสุขในการทำ แต่ที่สำคัญและขาดไม่ได้ คือ ACDsee (บางคนแนวหน่อยใช้ Picasa)

ดังนั้น การใช้เวฟฟอร์ม ก็ช่วยให้เราจัดการไฟล์เพลงไฟล์เสียงได้เร็วขึ้น

ที่สำคัญ ไม่มีไฟล์เสียงโป๊มาเป็นอุปสรรคในการทำงานด้วย 

เอ่อ.. หรือว่ามี? ผมว่าใครฟังเสียงอย่างเดียวแล้วมีอารมณ์ทางเพศได้นี่ ค่อนข้างมีปัญหาแล้วนะครับ (เซ็กซ์โฟนมันยังมีการโต้ตอบเฟ้ย)

อ่านมาถึงตรงนี้ หลายคนเริ่มสงสัยว่าผมจะขึ้นชื่อเอนทรี่ผิด

ยืนยันว่าไม่ได้ขึ้นชื่อผิดครับ เพราะ...

ชีวิตคนเรานั้นเหมือนไฟล์เสียง ไม่ใช่ไฟล์ภาพ

ไม่มีใครเกิดมา โดนหมอตบตูด ร้องอุแว้ แล้วบังเกิดการตรัสรู้ เข้าใจชีวิต เข้าในสรรพสิ่งได้ทันที ปรากฏแสงราศีเปล่งปลั่งจับเศียร หมอตกใจปล่อยตกพื้นแล้วมีดอกบัวมารองรับ

ชีวิตไม่เหมือนไฟล์ภาพ ที่เปิดมาดูแป๊บเดียวก็เข้าใจทั้งภาพแล้ว

เราเกิดมา ก็ต้องใช้ชีวิตตามเวลา ตามวัย ดำรงชีวิตไปเรื่อยๆ มีปัญญาและประสบการณ์จำกัดตามแต่วัยของเรา

• ตอนเป็นเด็กก็วิ่งเล่นไปเรื่อยๆ ไร้กังวล (1-10 )

• พอเป็นวัยรุ่นก็เริ่มต่อต้านสังคม หาความเป็นตัวของตัวเอง (11-20)

• พอเรียนจบ ก็กระเสือกกระสนหางานทำ หาคู่ สู้ชีวิต (21-30)

• พอเริ่มเข้าวัยกลางคน การงานเริ่มมั่นคง ก็มีลูก เลี้ยงลูก (31-40)

• วัยทอง ก็ทะเลาะกับลูก บางคนก็เริ่มหมดไฟในการทำงาน บางคนก็ยังบ้างาน บางคนเริ่มตัณหากลับ (41-50)

• วัยเกษียณ หลังจากลูกแยกตัวไป บางคนก็อยู่บ้านเลี้ยงเมียว บางคนก็เที่ยวทั่วโลก ใครซวยหน่อยลูกยังเกกมะเหรกเกเร ก็ต้องทำงานเลี้ยงลูกต่อไป (51-60)

• วัยชรา บางคนก็เลี้ยงหลานแทนเมียว บางคนเริ่มเข้าสมาคมคนชรา หาเวลาว่างนั่งเคาะหมากรุก สนุกสนานไปวันๆ รอเวลาลง(จาก)โรง(ละคร) (60+)

ทุกคนก็ต้องใช้ชีวิตเป็นลำดับเวลาอย่างนี้ไปทุกคน ใครอายุยี่สิบจะลองลัดไปเล่นเป็นวัยเกษียณ ลองนั่งเลี้ยงเมียวกินบำนาญที่บ้าน ก็คงไม่ได้

ดังนั้น ไม่มีใครรู้ว่า เพลงชีวิตของตัวเองจะเป็นอย่างไร จะไพเราะ จะคึกคัก จะโศกเศร้า หรือจะฮาร์ดคอร์ขนาดไหน

เพราะทุกคนฟังเพลงตัวเองได้แต่ในช่วงเวลาปัจจุบัน และเคยรับรู้และได้ฟังมาแต่จังหวะในอดีต

ดังนั้น คนเราจึงมักบ่นสองอย่างนี้กันเสมอ

• คิดถึงสมัยเด็กๆ /วัยรุ่น/ก่อนแต่งงาน/ก่อนมีลูก/ก่อนเลื่อนตำแหน่ง/ก่อนแก่ จัง ไม่ต้องมีความรับผิดชอบ/ไม่ต้องกังวล/ไม่ต้องเหนื่อย/ยังมีเรี่ยวแรง

• ถ้ารู้ว่า การเรียน/ทำงาน/แต่งงาน/มีลูก/เกษียณ มันลำบากขนาดนี้ล่ะก็ รู้งี้ก่อนหน้านี้ เรียนพื้นฐานให้แน่น/เพิ่มทางเลือกหางาน/ลองดูนิสัยใจคอ/สร้างความมั่นคง/วางแผนเกษียณ ให้ดีกว่านี้ดีกว่า

เพราะว่า เรามักแต่จะฟังแต่ช่วงสั้นๆ ของชีวิตประจำวันของเรา ทั้งๆ ที่เพลงชีวิตของเรานั้นเป็นเพลงที่ยาวนานเป็นสิบๆ ปี ทำให้เราไม่เห็นภาพรวมของปัจจุบันของเรา

การจดจ่อกับชีวิตประจำวัน ก็เหมือนกับการฟังเพลงแค่ครึ่งวินาที ได้ยินแค่เสียง ติ๊ด ยากที่จะรู้ว่าช่วงชีวิตเราตอนนี้ เป็นจังหวะเพลงอีซี่ เป็นร็อค เป็นป็อป เป็นบอสซาโนวา หรือว่าเป็นคลาสสิค

ไม่รู้ว่าควรจะเอนจอยขนาดไหน ควรจะฟังมันส์ เต้นกระโดด พลิ้วร่ายรำ หรือเคร่งเครียดโกรธแค้นกับจังหวะที่โหมกระหน่ำดี

ทำให้เราต้องมาเสียดาย เมื่อเราพบว่าช่วงจังหวะที่จบไปแล้วนั้น จริงๆ มันคือ เพลงแด๊นซ์ ที่ควรจะเต้นประกอบอย่างเมามันส์ แต่ดันไม่ได้เต้น เพราะมัวแต่ฟังโน้ตทีละตัวอยู่

ประเด็นถัดมาก็คือ เรามักไม่รู้ว่า ช่วงจังหวะชีวิตของเราต่อไป จะเป็นจังหวะเพลงอะไร

ทำให้บางที เราเอาแต่เต้นละตินอย่างสนุกสนานเมามันส์ในช่วงหนึ่ง พอถึงช่วงจังหวะถัดมา ดันกลายเป็นเมทัลไปซะฉิบ ทีนี้จะเอาแรงที่ไหนไปกระโดดเฮดแบง เพราะดันเต้นเต็มเหวี่ยงไปหมดแล้วตอนฟังละติน

ไม่ได้เตรียมตัว ไม่ได้เก็บแรงเอาไว้ เผื่อในจังหวะถัดไป

แล้วก็ต้องมานั่งเซ็ง ดูคนอื่นกระโดดสนุกสนานกัน ในขณะที่ตัวเรานั่งปวดขาตุบๆ 

ทีนี้ ในเมื่อเพลงของชีวิตเรา ขึ้นอยู่กับจังหวะเวลา ที่ต้องใช้เวลาลองฟัง เราจะทำยังไงให้มองภาพรวมของเพลงเราได้ โดยไม่ต้องเสียเวลาลองฟังทั้งหมด แล้วไปเสียดายตอนแก่?

ใช้เวฟฟอร์มสิครับ

เวฟฟอร์มของเพลงชีวิตนั้นหามาจากไหน?

จากคนที่เกิดมาก่อนเรา ได้ฟังเพลงชีวิตมาก่อนเราไงครับ

ความรู้จากบุคคลเหล่านี้ ได้มาทั้งในรูปของการสนทนา นั่งคุยกับผู้เฒ่าผู้แก่ ลุงป้าน้าอา พ่อแม่ หรือการอ่าน หนังสือประสบการณ์ชีวิต ปรัชญาชีวิต มุมมอง แนวคิดทั่วไป ของผู้ที่เกิดก่อนเรา

เวลาเราได้ยินคนแก่กว่าเราบ่นว่าเสียดายชีวิตก่อนหน้า เราก็มักจะตระหนักได้ ว่าเราใช้ชีวิตในตอนนี้ได้ไม่คุ้ม หรือคุ้มเกินไป

ดังนั้น ประสบการณ์ของผู้ที่ได้ฟังเพลงมาก่อนนี้ น่าจะถือเป็นของมีค่า ควรจะฝักใฝ่ศึกษา

เพลงหรือเสียงหนึ่งๆ หากเราไม่เคยฟังมาก่อน ก็ํเป็นการยากมากที่ใครจะบรรยายให้เราที่ไม่เคยฟังเข้าใจลักษณะของเสียงนั้นได้ จนกว่าเราจะได้ลองฟังเอง

การอ่าน หรือฟังคนแก่กว่าเราบรรยายหรือสั่งสอนเราเกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิต ก็เช่นเดียวกัน ฟังไปก็ใช่ว่าจะเข้าใจได้ทันที จนกว่าจะถึงเราจะได้ลองใช้ชีวิตส่วนนั้นดูเอง

แต่การที่เขาได้บรรยายลักษณะของเพลง ได้ให้เวฟฟอร์มเรามา ก็ทำให้เราพอจะเตรียมตัวได้ว่า

จังหวะช่วงไหนน่าจะเป็นดนตรีแนวอะไร

จังหวะช่วงไหนควรตั้งใจฟัง

จังหวะช่วงไหนควรเต้นตาม

จังหวะช่วงไหนควรออมแรงไว้

เราจะได้ดื่มด่ำกับเพลงชีวิตเราได้ตลอดเพลง

เพราะเพลงชีวิตนั้น ไม่สามารถสกิปกลับมาฟังท่อนที่ถูกใจได้เหมือน MP3