เราคิด เราจึงเพลิดเพลิน

สองสามวันก่อนไปเจอหนังสือเล่มนี้เข้า

ฮ้าว ทู บี เออะ เย็นตะละแมน.

หรือชือในฉบับแปลไทยว่า

อย่างนี้สิ... สุภาพบุรุษ

เลยอยากจะมาคุยเรื่อง ความเป็นสุภาพบุรุษ สักหน่อย

ก่อนอื่นต้องออกตัวก่อนว่า ผมเองมิใช่เป็นครูสอนวิชามารยาทหรือว่าเป็นสุดยอดสุภาพบุรุษแต่อย่างไร แต่ผมเป็นแค่ "คนที่พยายามจะเป็น" สุภาพบุรุษเท่านั้นเองครับ และเนื่องจากเห็นว่า การเป็นสุภาพบุรุษนั้นเป็นสิ่งที่ดีจริงๆ จึงอยากมาแบ่งปันกันระหว่างท่านชายทั้งหลาย

ก่อนอื่นต้องคุยกันก่อนว่า สุภาพบุรุษคือชายประเภทไหน

บางคนเมื่อได้ยินคำว่า สุภาพบุรุษ จะนึกถึง สุภาพบุรุษอังกฤษ หน้าตาท่าทางแบบนี้

หรือไม่ก็คิดว่า สุภาพบุรุษต้องเป็นผู้ดีใส่สูท เดินเก๊กท่าวางมาด เดินสังสรรค์ในงานเลี้ยงไฮโซ จิบไวน์หรูหราราคาแพง กินอาหารฝรั่งเศสที่มีพิธีรีตองมากมาย มีดจานชามวางหลากหลาย วุ่นวายจนหยิบไม่ถูก

จะบอกว่า จริงๆ แล้วนั่นเรียกว่า ผู้ดี (nobleman) ไม่ใช่ สุภาพบุรุษ (gentleman) ครับ

แล้วสุภาพบุรุษเป็นยังไงล่ะ?

สุภาพบุรุษไม่ต้องใส่สูทก็ได้ครับ ต่อใส่ยีนส์ ใส่เสื้อยืด ลากแตะหนีบ ก็เป็นสุภาพบุรุษได้ ถ้าชายคนนั้นเป็นคนที่ใส่ใจในความรู้สึกของผู้อื่น

ใช่ครับ แค่แคร์ความรู้สึกของคนอื่น เกรงใจผู้อื่น เอาใจเขามาใส่ใจเรา มีมารยาท ไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนหมองใจ และพยายามทำให้คนรอบข้างรู้สึกดี ก็เป็นสุภาพบุรุษแล้วครับ

งั้นทำไมต้องมีพิธีรีตอง มีข้อปฏิบัติ มีระเบียบมากมายล่ะ?

ระเบียบแบบแผน ข้อปฏิบัติทุกอย่าง ที่ระบุไว้ในหนังสืออย่างเช่น How to Be a Gentleman ล้วนแล้วแต่มีพื้นฐานมาจากการเอาใจเขามาใส่ใจเราทั้งนั้นครับ ขอยกตัวอย่างจากหนังสือดังกล่าวที่เห็นชัดเจน คือ มารยาทในเรื่องพื้นฐาน อาทิเช่น

สุภาพบุรุษไม่พกโทรศัพท์มือถือเข้าโรงละคร

(ใครเคยอยากเอาป๊อปคอร์นปาหัวคนข้างหน้าที่คุยโทรศัพท์บ้าง?) 

---------------------

สุภาพบุรุษรู้ว่า

ควรปฏิบัติตัวอย่างไรในโบสถ์ของผู้อื่น

ถ้าผู้เข้าร่วมพิธีลุกยืน เขาลุกขึ้นยืนด้วย

อย่างไรก็ตาม เขาไม่จำเป็นต้องทำเครื่องหมาย

ไม้กางเขน โค้งคำนับ หรือคุกเข่า

(เคยหงุดหงิดที่คนข้างๆ ทำไรยุกยิกตอนเรากำลังสวดมนต์รึเปล่า?) 

------------------

ถ้าสุภาพบุรุษทำงานในออฟฟิศทีเปิดโล่ง

เขาจำไว้เสมอว่าคนอื่นสามารถได้ยิน

การสนทนาของเขาได้ เขาจะพูดเสียงเบา

และไม่ตะโกนข้ามห้อง

เขาไม่หัวเราะเสียงดังขณะที่คนอื่นกำลังทำงานยุ่ง

(ใครเคยคิดในใจบ้างว่า "อีนี่หัวเราะน่ารำคาญ เวลางานนะเว้ย"?) 

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เราต้องการให้คนอื่นทำกับเราเช่นเดียวกัน ดังนั้น สุภาพบุรุษจะเอาใจเขาใส่ใจเรา และให้ความเคารพ ไม่สร้างความเดือดร้อนรำคาญให้ผู้อื่นครับ

นอกจากนี้ สุภาพบุรุษยังเป็นผู้ที่มีน้ำใจในสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน เช่น

สุภาพบุรุษชำเลืองมองด้านหลัง

เมื่อเดินเข้าประตู เขาไม่เคยปิดประตูใส่หน้าผู้อื่น

ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง

(เวลามีคนจับประตูห้าง ประตูหอค้างให้ รู้สึกยังไงบ้าง?) 

------------------------------

สุภาพบุรุษยินดีแบ่งปันให้คนอื่นใช้ร่มของตนได้เสมอ

(รู้สึกดีไหมเวลามีคนแปลกหน้าแบ่งที่ในร่มให้เดินข้ามตึก?)  

-----------------------------

ถ้าอาหารที่สุภาพบุรุษสั่งไปมาช้ามาก

และถ้าคนอื่นๆ ในโต๊ะได้รับเสิร์ฟอาหารครบแล้ว

เขาจะขอร้องว่า "รับประทานได้เลยครับ ไม่ต้องรอผม"

และเขาหมายความอย่างที่พูดจริง

(เคยเจอเพื่อนงอนเพราะกินข้าวไม่รอมันคนเดียวไหม?) 

ข้อปฏิบัติของสุภาพบุรุษหลายอย่าง มีเพื่อช่วยให้ผู้อื่นไม่ต้องกระอักกระอ่วนใจ

สุภาพบุรุษไม่พาสัตว์เลี้ยงไปบ้านคนอื่น

เว้นเสียแต่มีคนรบเร้าให้เขาพาไปให้ได้

(จะให้มันเอาหมาเข้ามาก็กลัวขนหมาเต็มบ้าน แต่จะบอกไงดี อีนี่รักหมาด้วย) 

-------------------------

สุภาพบุรุษไม่ถามคำถามต่อไปนี้

• "คุณสองคนรู้จักกันได้อย่างไร?"
• "ทำไมผมจำชื่อคุณได้ด้วย?"
• "คุณจำผมไม่ได้ใช่ไหมครับ?"
• "ผมขอดูป้ายยี่ห้อหน่อยได้ไหมครับ?"
• "คุณจะกินหมดนั่นเลยหรือ"

(มันถามเพื่ออะไรวะ...)

 

ในขณะเดียวกัน ในเมื่อสุภาพบุรุษเคารพสิทธิคนอื่น เขาก็มีสิทธิในการที่จะรักษาสิทธิตน และไม่กลัวที่จะเรียกร้องสิทธินั้นด้วย

 

 

สุภาพบุรุษไม่จำเป็นต้องขอให้ผู้อื่น

พาสัตว์เลี้ยงเข้ามาในบ้านของตนเอง

(ทีนี้ก็ปฏิเสธได้เต็มปากแล้ว) 

 

--------------------

 

สุภาพบุรุษไม่ใช้แตรรถยนต์อย่างพร่ำเพรื่อ

ในทางกลับกัน เขาไม่กลัวที่จะบีบแตร

เป็นครั้งคราวใส่คนที่ขับรถแย่ๆ

(ไม่ต้องเกรงใจคนขับปาดหน้า แต่ไม่บีบแตรใส่รถที่เสียข้างหน้า) 

 

 

ในขณะเดียวกัน ข้อปฏิบัติของสุภาพบุรุษในบางเรื่องเกี่ยวกับการแต่งกาย การจัดงานปาร์ตี้ หรือมารยาทบนโต๊ะอาหารที่ดูซับซ้อนวุ่นวายนั้น เป็นข้อปฏิบัติที่มีจุดประสงค์เช่นเดียวกับข้อพื้นฐานที่กล่าวมา กล่าวคือ ไม่ต้องการสร้างความลำบากใจให้ผู้อื่น

 

การแต่งกายที่เหมาะสมจะช่วยปกปิดภาพไม่น่าดู

(เคยรู้สึกแย่ที่คนข้างเหงื่อซกๆ เต็มหลังรึเปล่า)

 

การจัดงานที่ดีจะทำให้ทุกคนในงานมีความสุข

(เคยไปงานปาร์ตี้แล้วไม่มีคนคุยด้วยมั้ย?)

 

การใช้อุปกรณ์บนโต๊ะอาหารได้ถูกต้องจะช่วยให้ทานอาหารได้ราบรื่น ไม่ขลุกขลักให้ลำบากคนร่วมโต๊ะ

(ใครเคยเจอไก่บินตอนคนข้่างๆ กำลังเอาช้อนแซะไก่บ้าง? )

 

ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนแล้วแต่ประยุกต์ตามสถานการณ์ได้ครับ ถ้าเราอยู่เมืองร้อนก็คงไม่ต้องเอาชายเสื้อเข้าในกางเกงหรอก หรือถ้ากินสเต็กสามย่านก็คงไม่จำเป็นต้องแยกส้อมสลัดกับส้อมสเต็กเหมือนกัน ดังนั้น ถ้าเอาหลักสุภาพบุรุษมาประยุกต์ใช้ในบ้านเรา ก็แค่พิจารณาความสมเหตุสมผลตามหลักเอาใจเขาใส่ใจเรา เท่านั้นก็พอครับ

 

 

จะเห็นได้ว่า ข้อปฏิบัติของสุภาพบุรุษล้วนแล้วแต่เป็นมารยาทและน้ำใจพื้นฐานในสังคม ซึ่งโดยปกติก็ควรกระทำกันอยู่แล้วทั้งนั้น ดังนั้นการเป็นสุภาพบุรุษไม่ใช่เรื่องไกลตัวอะไรเลย และถ้าเราเป็นสุภาพบุรุษกันทุกๆ คน ชีวิตประจำวันเราก็จะน่ารื่นรมย์ สังคมจะน่ารัก และทุกๆ คนก็จะรู้สึกดีต่อกันและกันแน่นอนครับ